Mér finnst pólitík mjög skemmtileg - mér finnst hún oft erfið - en mér finnst yfirleitt skemmtilegra að hafa hlutina dálítið erfiða.
Ég reyni að gera það sem mér finnst rétt og það er ekki alltaf vinsælt, eftir á að hyggja er það ekki endilega alltaf það réttasta heldur.
Á fundi um daginn var rætt um mikilvægan fulltrúaráðsfund sem formaður nefndarinnar var á leið á. Ég hafði þá skoðun að ekki ætti að ganga eins langt í þvi málefni sem var til umræðu eins og formaður nefndarinnar vildi. Í lok fundarins varð mín skoðun ofan á og samþykkt var að formaðurinn færi með þau skilaboð á fulltrúaráðsfundinn.
Eftir fundinn hringdi hann í mig og sagði mér að hann hefði sagt sína skoðun á fundinum, það hefðu allir verið á því máli og hann vildi því ekki draga sig út út og fara með þau skilaboð sem við hefðum samþykkt. Ég var mjög óánægð með það og vildi að það væri alveg á hreinu að sú ákvörðun væri ekki í mínu umboði. Ég skrifaði því bréf og sendi til yfirmanns formannsins, formannsins og starfsmannsins sem átti í hlut (þau voru öll á fulltrúaráðsfundinum). Þetta mæltist ekki vel fyrir.
Sáttarfundur var boðaður það sem ég var úthrópuð sem svikari sem ekki gæti tekið tillit til tilfinninga samstarfsmanna og formanns nefndarinnar. Ég var talinn ganga minna eigin erinda sem væri til þess fallin að skemma fyrir öðrum í nefndinni. Ég sagðist því getað staðið við bréfið hvar og hvenær sem er - en að var enginn áhugi fyrir því. Samstaðan um verk formannsins skipti meira máli.
Og þá er þessu máli lokið - ég stóð við það sem ég taldi rétt og er talin hafa svikið samstarfsmenn mína og vanvirt góð störf formannsins.
Við það verð ég að una og lífið heldur áfram.
Ég vil þó að mín skoðun standi hér, ef einhver skyldi einhverntíman - einhversstaðar, hafa áhuga á mínu sjórnarhorni á þessu máli. Spurningin snýst um hvort eðlilegt og rétt sé að fylgja foringjanum þegar lýðræðislegar ákvarðanir hafa verið teknar um annað. Ég veit að stundum eru tilslakanir nauðsynlegar en samt er ég með eitthvað hræðilegt óbragð í munninum eftir þetta allt.
