Aðgerðir

Í kosningabaráttunni hefur mikið verið rætt um skuldamál heimilanna. Í umræðunni er deilt um hvort skuldarar séu bara vælandi aumingjar, unga fólkið sem aldrei hefur dýft hendi í kalt vatn eða hvort vandinn sé raunverulegur og á honum þurfi að taka.

Samkvæmt lífskjararannsókn hagstofunnar eiga mun fleiri erfitt með að ná endum saman en í nágrannalöndunum. Tæp 40% heimila gátu ekki mætt óvæntum útgjöldum að upphæð 160 þúsund með þeim leiðum sem þau venjulega nýta til að standa undir útgjöldum. Þegar heildarmyndin er skoðuð var fjárhagsstaða heimilanna heldur verri árið 2011 en næstu ár á undan en hefur lítillega batnað síðan þá. En alls ekki nóg.

Í könnunni kemur í ljós að einstaklingar á aldurinum 30–39 ára voru í mestum erfiðleikum. Almennt má segja að því hærri sem meðalaldur fullorðinna einstaklinga er á heimilinu því betur virðast heimilin vera stödd fjárhagslega.

Er þetta ekki nógu skýrt?

Það þarf eitthvað að gera. En fyrst þurfa allir stjórnmálamenn að viðurkenna vandann. Lífskjör ungs fólks og fólks á miðjum aldri í þessu landi eru ekkert grín. Það er ekki ævintýraþrá sem rekur þessar kynslóðir úr landi.

Hvers virði er það að hafa aukinn hagvöxt, aukna samkeppnishæfni fyrirtækja og jákvæða þjóðarframleiðslu ef þetta er staðan.

Lítum á staðreyndirnar og gerum eitthvað róttækt málinu.