Spilling áfram

Ég er ein af þeim sem er orðin alveg drulluleið á því að sumum sé tryggð forréttindi í þessu samfélagi án tillits til getu eða kunnáttu. Það er ekki vegna þess að ég sé öfundsjúk enda þarf ég ekki að kvarta. En með því að stjórna samfélagi með vinapólitík og hagsmunapoti er þekking fólk illa nýtt og þeir sem fá efstu stöður ráða illa við þær. Ég er sannfærð um að þetta er orsökin fyrir því að íslenskt samfélag er ekki samkeppnishæft við önnur norðurlönd.

Spilling á Íslandi á sér nokkra sögu. Það er ekkert sérlega margt sem bendir til þess að þjóðfélagið hafi orðið mikið verra á síðustu árum en áður var.  Allir þekkja helmingaskiptakerfi Framsóknar og Sjálfstæðisflokks  og þeir sem þekkja til í kringum starfsemi varnarliðsins í Keflavík vita að þetta var raunveruleikinn. Þá voru beinlínis stofnuð fyrirtæki með tengsl inn í stjórnmálaflokkanna til að mjólka bandaríska herinn. Aðrir fengu helst ekki að komast að.

Það sem gerist í kringum 2000 er að spillingin er einkavædd. Útnefningaspillingin hélt áfram, en í staðinn fyrir að koma bönkunum í hendurnar einhverjum sem höfðu þekkingu á slíkum rekstri og vorum máski traustsins verðir – um tíma stóð til að selja Landsbankann til Skandinaviska Enskilda – var þeim útdeilt til fjárglæframanna sem voru í nánum tengslum við flokkana. Þeir flýttu sér að moka sem mestu fé í eigin vasa, meðal annars með gengdarlausum lánveitingum til sjálfra sín, þeir keyptu fjölmiðla og stjórnmálamenn – á braski þeirra var þó bitamunur en ekki fjár frá því sem áður var.

Framhaldið þekkja flestir, bólan sprakk framan í okkur. Það er bull að segja að við höfum tekið þátt í góðæriskapphlaupinu öll þau heimili sem eitthvað meira fengu á bóluárunum eru búin að borga það til baka með verðtryggingunni. Öðru máli gegnir um þá sem þekktu mann og annan og gátu komið peningunum undan í skattaskjól – þeir sem höfðu ítök í bönkunum og innherjaupplýsingar til að draga til sín fjárfestingar og selja hlutabréf.

Það eru hrægammarnir sem bíða þess að hremma íslenskt samfélag aftur.