Brjóst og rassar

Nú er að ljúka vel heppnuðu átaki Mottumars þar sem karlar réðust gegn fordómum gegn ristilkrabba með því að sýna myndband þar sem rassinum er dillað fram og til baka. Áherslan var að sýna að undir gamansömu yfirborði er alvarlegur boðskapur sem allir einstaklingar í siðuðu samfélagi ættu að taka undir.

Nýlega hófu nokkrar stúlkur átakið frelsum geirvörturnar og var það líkt og mottumars, átak sem hafði á sér glettileg yfirbragð en átti að vekja athygli á grafalvarlegum boðskap. Boðskap þar sem ráðist er gegn því að kvenfólk sé hlutgert og aðeins sé hugsað um stúlkur sem kynferðileg viðföng en ekki konur af holdi og blóði sem líkt og strákarnir í mottumars geta átt sér líf þar sem tekist er á við alvarleg og jafnvel lífshættuleg vandamál.

Einhverjir studdu átakið og eyddu orðum í að styðja ungu stúlkurnar. En andstætt við mottumars þar sem sýndur er almennur stuðningur ruku fram á ritvöllinn fjöldinn allur af fulltrúm feðrasamfélagins sem ekki geta hugsað sér að ungar stúlkur krefjist þess að eiga líkama sinn sjálfar. Í átakinu mottumars eru harðfullorðnir karlmenn að berjast fyrir góðu málefni en í þessu tilviki ungar stúlkur sem ekki hafa allar það sjálfstraust sem þarf til að standa á móti ómálefnlegri og sóðalegri umfjöllun um átakið.

Mér finnst átakið virkilega gott, ekki nema fyrir það eitt að það er í fysta skipti í langan tíma sem ungt fólk gerir tilraun til að rífa sig út úr þeirri staðalmynd sem klámvæðingin leggur þeim til. Fjöldi drengja í landinu studdi líka átakið, ekki hafa birst myndir af þeim á þessum degi – í staðinn birtist mjög stöðluð mynd af átakinu og virðist sem fjölmiðlar reyna sem mest þeir mega að snúa því upp í mat á brjóstastærð, beina ahyglinni að sjálfsmynd þeirra sem ekki tóku þátt, setja myndirnar í samhengi við hefndarklám eða gera á einhvern annan hátt lítið úr þeim sem létu málið til sín taka.