Hvað kostar vellíðan og hamingja

Stutt er síðan umræða um umhverfismál voru almennt talin óæðri umræðu um fjármál og er kanski svo enn. Umhverfisspjöll og varanlegur skaði á heilum landsvæðum var ekki við hæfi í „siðaðri umræðu“ því ekki var hægt að setja á þau merkimiða með krónum og aurum. En varnalegur skaði sem kerfin okkar vinna á einstaklingum sem eiga erfitt með að verja sig – hvers virði er sá skaði?

Hvers virði er líðan barna okkar í skólum og grunnskólum, foreldra okkar á öldrunar og hjúkrunarheimilum. Þurfum við að finna upp vísitölu til að meta skaða sem barn verður fyrir í skóla. Meta tilfinningalegan skaða, líkamlegan skaða, skaða á sjálfsmynd og getu til að taka fullan þátt í samfélaginu. Þurfum við að finna upp reiknireglu til að finna út hvers virði það er að eldri borgar landsins geti notið þess sem lífið hefur upp á að bjóða þó það sé á öldrunarstofnunum. Hvers virði er það að fá að fara í bað þegar þau vilja, sleppa legusárum, fá uppbyggileg samskipti hlýju og umhyggju. Er það yfir höfuð einhvers virði?

Ég var á fundi í gær þar sem rætt var um skóla og öldrunarmál. Þar voru málin reifuð út frá fjárhagsramma, verðbólguspám og rekstrarniðurstöðu ársins. Væri ekki ráð að sættast á það öll sem eitt að velferð yngstu og elstu borgara landsins sé alltaf í forgangi. Ekki bara með áætlunum skýrslum og ræðum – heldur með raunverulegum áhuga á velferð þar sem tryggt er að í skólum og á öldrunumheimilum sé alltaf allt gert til að öllum geti liðið vel.

Í mínum huga er það meira virði en allar skíðalyftur, rennibrautir, holræsi og kantsteinar til samans.