Farsímanotkun barna í skólum

 Í síðustu viku hafa skapast umræður um skýrslu UNESCO um notkun farsíma í skólum. Megin skilaboð skýrslunnar er að lagt er til að snjallsímar eigi einungis heima í kennslustofum þegar að þeir styðja við nám.

Ég hef unnið í talsvert mörgum skólum og í öllum þeim skólum eru farsímar aðeins leyfðir í kennslustundum til að styðja við nám. Í engum tilvikum er börnum leyft að vera á samfélagsmiðlum í tímum, að spila leiki eða senda skilaboð sína á milli. Börnin nota farsíma til að reikna, til að leita að upplýsingum um námið, til að fara inn á kennsluvefi, til að vinna verkefni, til að nálgast skilaboð frá kennara, skila verkefnum með stafrænum lausnum eða til að búa til rafræn verkefni fyrir aðra.

Í engum tilvikum eru farsímar leyfðir án þess að þeir styðji við nám í kennslustundinni.

Skýrslu UNESCo hefur verið fagnað og talað um að hún færi gríðarlega mikilvægt og löngu tímabært innlegg í umræðuna. Eftir að hafa skoðað skýrsluna og umræður um hana er mér ómögulegt að sjá hvaða löngu tímabæru upplýsingar er að finna innan hennar.

Næstum öll börn á Íslandi eiga síma. Hluti skólastarfs fer í að móta og þróa hvernig og hvar nota eigi síma í skólnum. Í öllum tilvikum er farsæld barnanna og nám þeirra leiðarljós í mótun slíkra reglna.

Sími í vasa barna og unglinga er vissulega freisting, en það er freisting og áreiti sem börn þurfa að læra að lifa með og aga sjálfan sig á þann hátt að þau geti unnið að eigin velferð án þess að síminn trufli þau.