Ljóta ruglið

Nú hafa Framsókn og Sjálfstæðisflokkur með ótrúlegri leikni komið umræðunni þannig fyrir að niðurskurður síðustu ára var síðustu ríkistjórn að kenna. Af einbeittum vilja til að svíkja öll loforð og skera sem mest niður í velferðarkerfinu virðast talsmenn hægriflokkanan halda að stjórnarflokkarnir sitji á stórum digrum sjóðum sem þeir beinlínis neita að afhenda fólkinu í landinu.

Það er látið sem enginn hafi nokkru sinnum dottið í hug að semja við kröfuhafa um niðurfærslu á eignum, aldrei hafi verið minnst á þá hugmynd fyrr en Sigmundur Davíð bryddaði upp á því fyrir einskæra tilviljun. Það er bara látið eins og aldrei hafi nokkuð verið reynt í skuldamálum heimilanna nema klekkja á almenningi, stöðugt, öll þessu 5 ár sem núverandi stjórnarsamstarf hefur staðið.

Tillögur um skattkerfisbreytingar miða af því að færa þeim sem nutu forréttinda í skattamálum í aðdraganda hrunsins þá stöðu aftur. Með breytingum síðustu ára var sköttum á þennan hóp þokað frá “vinnukonuútsvari” upp í meðalskatthlutfall launamanna. Því vill atvinnulífið breyta og færa þeim með blómvendi 30 milljarða króna á hverju ári, sem almenningur myndi taka á sig með hærri sköttum eða frekari skerðingu á opinberri þjónustu.

Boðskapurinn allt kjörtímabilið hefur verið sá að skattar á fyrirtæki hafi hækkað mikið að nauðsynlegt sé að lækka skatta. Skattar séu beinlínis að drepa íslensk fyrirtæki. En hugmyndir þeirra um skattalækkanir eru einfaldlega krafa um aukin forréttindi til hátekju- og stóreignafólks.

En þetta getur ekki versnað segir fólk. Ég segi þetta getur vissulega versnað. Framsóknarflokkurinn er ekki með neina töfralausn. Á Íslandi hefur það verið þannig að venjulegt fólk þarf alltaf að borga fyrir undirlægjuhátt stjórnmálamanna við peningaöflin. Nú lofar Framsókn því að ef bara hægt er að koma aftur á helmingaskiptakerfinu í íslenskum stjórnmálum þá kanski, hugsanlega, ef kröfuhafar semja, þá fái almenningur (sumir) peninga frá Framsóknarflokknum.