"Veiðigjaldið stenst (að öllum líkindum) ekki stjórnarskrá" hefur fjármálaráðherra sagt og í nokkurn tíma hefur hann einnig haldið því fram að "skattur á auðmenn standist (líklega) ekki stjórnarskrá".
Ég starfaði í sveitarstjórn í 7 ár og þá lenti ég oft í málum sem að dómi ákveðinna lögfræðinga stóðust ekki lög. Nokkru sinnum fékk ég á mig lögfræðiálit sem sýndu að röksemdafærsla mín stóð ekki lög. Þeir sem beittu fyrir sig lögfræðiálitinu sögðu alltaf sögur um hugsanlega lögsókn og skaðabótakröfur sem hefðu sett hvern meðalmann á hausinn.
Nokkuð oft endaði málið þó þannig að farið var gegn lögfræðiálitinu – og ekkert gerðist. Í ljós kom að lögfræðiálitið var ekkert nema álit og þegar betur var að gáð voru heilmörg álitamál í álitinu og niðurstaða þess var ekkert eins skýr og látið var.
Þetta er vandi stjórnmálanna í dag. Þeir sem vilja fá sitt fram borga lögfræðiálit sem stundum gengur bæði gegn gagnrýninni hugsun og heilbrigðri skynsemi. Þrátt fyrir góðan vilja þora flestir stjórnmálamenn ekki að efast um lögfræðiálit og láta þannig snúa sig niður (eða nenna bara ekki að setja sig inn í svona flókin mál – betra að láta bara sérfræðingana ráða þessu).
Við getum ekki kallað stjórnmálin okkar lýðræði þegar sá hefur völdin sem hefur peninga til að kaupa sér nógu mörg lögfræðiálit.
No comments:
Post a Comment