Áróður

Í dag skrifaði Jón Sigurðsson, fyrrverandi formaður Framsóknarflokksins, ráðherra og seðlabankastjóri að Icesave málið væri eitthvert merkilegasta afrek í pólitískum áróðri á síðustu árum. Í Icesave málinu tókst að mati Jóns að telja meirihluta landsmanna trú um að málið snerist virkilega um að það ætti að láta almenning borga bæði höfuðstólinn og vextina.

Áróður nútímans er víða.  Áróður felst í því að viljandi, ítrekað og kerfisbundið er reynt að breyta eða festa í sessi viðhorf, skoðanir og/eða hegðun hjá tilteknum hópum án þess að viðtakendur geri sér endilega grein fyrir því eða óski þess. Áróður er ein gerð stjórnunarhátta þar sem ráðskast er með skoðanir fólks og upplýsingum stýrt til að fá sjálfkrafa ákveðna niðurstöðu.

Í stjórnun og stjórnmálafræði eru skilgreindar nokkrar gerðir af nútímaáróðri. Nútímaáróður er falinn í hegðun sem virðist saklaus og eðlilegur. Nútíma áróður er ekki gegn aðgerðum og framkvæmdum heldur snýst hann um að hindra að umræðan sé opnuð og stöðva að  varpað sé ljósi á það sem raunverulega er að gerast. Áróður snýst um að gera að engu það sem áður hefur verið sagt, benda á hindranir og halda stöðugt fram neikvæðum og niðurrífandi gagnrýni.

Fyrir áhugafólk um áróður eru íslensk stjórnmál óþrjótandi uppspretta skemmtilegra vangaveltna. Hægt er að skemmta sér vel yfir stuttum tíma á alþingisrásinni, flokka þann áróður sem þar kemur fram, meta hvað raunverulega býr honum að baki og hvert raunverulegt markmið hans sé. Fyrir þá sem ekki geta hugsa sér að hlusta á íslensk stjórnmál vegna óþols bendi ég á að þetta getur verið góð skemmtun.

Það er ekki bara Icesavemálið sem er vel heppnaður áróður – næstum öll umdeild mál í íslenskri pólitík verða áróðri að bráð.